Wefo Limburg

WEFO

Wedvlucht Chateauroux op 11 Juli voor 800 duiven.

Los 07.00 uur. 1^e duif 13.07.26 uur. Snelh. 1494.37 mp/m.

Pieke Schepers uit Stein in hoera stemming!

Door de extreme warmte deden diverse organisaties de vluchten die op het programma stonden inkorten. De afdeling Limburg echter niet. Die had Chateauroux op het programma staan en die hadden geen boodschap aan de handelingen van anderen. Welnu, de duiven die zouden, zoals iedereen weet, gelost worden op zaterdag 10 juli maar de weergoden werken ook nu weer niet mee. Hier plakten ons de kleren aan het lijf van de hitte maar in het land van Marianne rommelde het. De lossing op zaterdag kon vanwege die onbestendigheid niet uitgevoerd worden en moest uitgesteld worden. Als we dachten aan onze duiven die in dat tropische weer ook  nog een dag langer in de manden moesten doorbrengen, kregen we wel een beetje medelijden met ze. Toen  later op de zaterdag ook hier het onweer de kop begon op te steken kregen we er een zwaar hoofd in dat het ook zondag weer knudde zou worden. Maar gelukkig was dit een misgedachte van ons. Bij het krieken van de zondagochtend was de zon present en lucht was helder blauw met hier en daar mooie overdrijvende witte wolken. Het lossingadvies op de TV die deed ons de mededeling dat alle weersomstandigheden prima waren en dat er niks, maar dan ook helemaal niks, zou zijn dat de duiven zou hinderen op hun vlucht naar huis. We hadden ook niet anders verwacht dat de duiven zo vroeg als maar mogelijk zouden worden gelost. En dat gebeurde om 7.00 uur met de wind in de zeilen. Met een zacht windje zowaar maar dat moet later een flinke bries zijn geworden. Want de winnende duif die haalde een snelheid van bijna 90 kilometer per uur. Wie had dit verwacht? De vluchtwinnaar P.Schepers in ieder geval niet. Als ze 80 kilometer zullen doen, zo dacht hij, dan zal het tussen half twee en twee uur zijn als de duiven binnen komen. Met dit in gedachten zette hij zich enkele minuten voor 1.00 uur aan zijn computer om een begin te maken aan het verslag over de vlucht Tarbes. Hij was daar goed en wel mee bezig toen hij in de keuken een gepiep meende te horen. Och, dat zal de ventilator wel zijn geweest dacht hij in eerste instantie. Hij keek op de klok aan de muur en zag dat het bijna 13.10 uur was. Denkende dat die tijd nog te vroeg was eer de duiven zouden arriveren ging hij toch maar eens voor de zekerheid op het schermpje van zijn klok kijken. En toen hij zag dat zijn 07/1077095 , zijn 1^e getekende duif, om 13.07.26 uur was aangekomen sloeg hem de schrik om het hart. Het is toch niet waar zeker was zijn eerste reactie. Met haastige spoed, in zoverre Pie zich met zijn 80-jaar nog kan voortbewegen, klom hij de trap van zijn duivenhok op. En daar zat zijn favoriet in zijn nestbak op hem te wachten. Helemaal alleen ! Met veel brio en met charme begroette hij zijn baas. Het was of hij hem zeggen wilde dat hij alle concurrenten in dit nationale concours in de vernieling had gevlogen. Van dit enthousiasme kreeg Pieke een brok in zijn keel. Hij maakte aan zijn “095” het excuus dat hij te laat was geweest om zijn liefje in zijn bak te zetten.  Pieke probeerde zich in te dekken met hem te zeggen dat hij er geen notie van had gehad dat hij er zo hard aan zou trekken. Toen hij even later de duivin bij zijn “095” bracht en hem als beloning een paar pinda’s toestak, kregen zijn gevoelens de overhand. Hij kon warempel zijn geluk niet op. Hij kreeg er tranen in zijn ogen van. De warmte van het verhevigde contact dat hij met zijn duiven heeft, de verdieping van het geloof in zijn duiven, of de extra intensiteit waarmee hij van zijn duiven geniet, dat zijn de dingen die  Pieke doen vergeten dat er ooit een eind aan zal komen. Als een lopend vuurtje ging het rond dat Pieke Schepers in Stein al om 13.07 uur had geklokt. Van overal en ginder stroomden de tijden binnen hoe de concurrentie had geklokt. Het werd gauw duidelijk dat de duif van Pieke Schepers naar de nationale overwinning zou gaan steken. En dat zou inderdaad zo geweest zijn als Pieke zijn duiven op deze concoursen had gezet. Maar zo hij zegt is hij niet op zoek naar iets wat zijn leven completer kan maken. Hij heeft al kick genoeg als hij in zijn eigen samenspel mee kan doen met de besten. En dat is niet te ontkennen. Op deze zware vlucht wint hij de gouden plak en dat is verdiend. Ere wie ere toekomt. Proficiat !!!!

Het zilver dat is voor de grootmeesters uit Ransdaal. Dat dit de gebroeders Simons met hun zonen zijn dat is wel duidelijk. Het zijn de provinciale winnaars van deze bloedhete Chateauroux. Ze hadden het weer op hun heupen. We vinden hun met 20 prijzen in de WEFO-uitslag en niet  ergens tussen de naamlozen. Ze beginnen hun serie met o.a. 2-12-44-49-65-67-73-80-90 en verder. Laat de jongens maar schuiven zou ik zo zeggen. Het petje af voor dit geweld. J.Eberson uit Susteren die was er ook weer goed bij. Van deze prijzenpakker weten we onderhand dat hij een mannetjesputter is. Van de 5 duiven die hij op deze vlucht had gezet wisten er zich 3 stuks in de kijker te vliegen. Hij staat er met 3-52 en 95 vroeg bij. In Spaubeek, bij Huub Welzen, was het ook weer goed raak. Met 8 duiven was hij mee en dat waren geen sukkels. Want 4 stuks van dit achttal die toonden uit wat voor hout ze gesneden waren.  Drie van die vogels deden mee om de hoogste eer.  Hun plaatsen van  4 – 5 – en 42  die zijn het bewijs. In Born was Huubke Hermans ook weer in zijn oude doen. Hij klokt er 6 van de 12 in de prijzen. Hij maakt het helemaal mooi om met prijs 6 en 7 in de top-tien te eindigen. Knap werk van die krullebol. Het trio Kuijpers-Hofman & zn. uit Schimmert die waren met hun eerst getekende duif ook bij de kopvliegers. Hun spurt naar de 8^e prijs is een waardevol resultaat geworden. In Beek was het H.Lacroix die in de kopgroep aanwezig was. Met 7 prijzen,  waarvan  9 – 45  en 56  op het eerste blad, is moeilijk  om na te doen. In Klimmen was het W.Lemmens & Zn. die zich niet lieten verschalken. Zij pakten hun eerst getekende duif als eerste en die was goed voor de 10^e prijs. Hebben is hebben toch?. Alle 63 prijswinnaars proficiat en voor de 10 liefhebbers die op deze Chateauroux in de bus zijn gestapt, daaraan wil ik kwijt dat “ meedoen net zo belangrijk is als winnen “.

Namens de WEFO:  P.Schepers.